Hier herinneren we Els. Een warme uitnodiging om nog even bij Els te zijn met een geschreven bericht, een foto of een geluidsfragment.
Lieve Els,
toegevoegd door Buurman René, 2 juni 2008
Hoeveel tijd heb je niet doorgebracht in die grote, prachtige tuin van je ouders.
Daar zal je wel eens een vogeltje gevonden hebben met een gebroken vleugel...
Dat vogeltje, met zijn gevecht om opnieuw te kunnen vliegen...
Dat vogeltje, met zijn gevecht om te overleven...
Dat vogeltje, met zijn onmogelijk te winnen gevecht.
Wat zal jou dat aangegrepen hebben.
Zo stel ik mij ook jouw strijd voor...
Je was een vogeltje met een gebroken vleugel.
Elsje,
Ik zal je glimlach missen, en je pianospel dat ik zo graag hoorde wanneer het vanuit jouw kamer tot over de tuin, zo maar, in ons huis naar binnen kwam gewaaid... wat een prachtig geschenk was dat telkens weer.
Dag lieve buurmeisje.
Lieve Els, slaap lekker... en mooie dromen...
toegevoegd door Martine, 2 juni 2008
Op 24 januari 2003 viel er een mailtje in mijn mailbox. “Praten via Messengerâ€. De afzender was mij onbekend, maar uit nieuwsgierigheid voegde ik haar toe aan mijn msn-contacten. “Hallo. Stoor ik?†vroeg de onbekende mij. “Hallo. Nee, je stoort niet,†antwoordde ik.
Had ik toen kunnen weten, Els, meisje, dat ik hier vandaag zou staan om afscheid te nemen van die onbekende, die in de voorbije vijf jaar mijn beste vriendin is geworden, mijn steun en toeverlaat in bange dagen. Zijn wij niet het levende bewijs, Els, dat onbekenden alleen maar vrienden zijn die je nog niet eerder had ontmoet?
Ik herinner me onze eerste ontmoeting, op een zaterdag twee maand later, in Gent. Allebei zenuwachtig en onwennig. Giechelen. Samen naar de film (Harry Potter), en daarna pannenkoeken eten. En ook al spraken we sindsdien regelmatig af, msn bleef de rode draad doorheen onze vriendschap. Ter gelegenheid van – zoals jij het noemde – ons tweejarige vriendschapsjubileum, stuurde je me flarden van onze eerste gesprekken. Ik heb ze nog steeds op de computer staan… Over alles praatten we, ik groene lettertjes, jij bruine. Hele schermen vol. En praten via internet, kan net iets intenser dan face to face… We waren – nee, we zijn – zielsverwanten…
Er zijn momenten geweest, dat het stil was langs jouw kant. Druk met je werk, met je hobby’s, je familie, je vriendin. Er zijn ook momenten geweest, dat het stil was langs mijn kant. Maar toch zijn we altijd naar elkaar teruggekeerd. Toen ik diep in de put zat een jaar of twee geleden, was jij er om mij te steunen, om in mij te geloven.
Sinds je opname in Melle was het chatten op een laag pitje komen te staan. We zijn dan beginnen sms’en. Massa’s sms’jes. Soms tien per dag, of meer. Wanneer je in het weekend thuis was bij je ouders, kwam je soms online. Ik nog steeds met groene lettertjes, jij geen bruine meer, maar zwarte… Je zei me dat je mij tot je beste vrienden rekende… Het doet me deugd te weten dat ik je toch een klein beetje tot steun heb kunnen zijn, ook al heb ik het gevoel dat ik tekort ben geschoten…
Ik heb er altijd in geloofd dat het niet anders kón dan beter met je gaan, dat het ergste nu wel achter de rug was, maar ik voelde me machteloos, omdat ik jouw lijden niet kon verlichten. Ik had zo graag wat van je pijn, je angst, je verdriet overgenomen.
Binnen vier weken studeer ik af. Ik keek ernaar uit om na mijn examens eindelijk meer tijd met jou door te brengen…
Ik wil mijn afstuderen aan jou opdragen, Els. Omdat je, wanneer ik twijfelde aan mijn vaardigheden om een goeie psychologe te worden, altijd in mij bent blijven geloven en me bleef verzekeren dat ik wél een goeie psychologe word. Het feit dat je zei dat je in mij gelooft, is mij tot steun en geeft me vertrouwen. Wil je me dat blijven zeggen?
Lieve Els, ik mis je verschrikkelijk. Slaap lekker, meid. En mooie dromen…
-- Mijn afscheid van Els, op 2 juni '08 --
Herinneringen aan Els
toegevoegd door Annelies Coppieters, 2 juni 2008
Weet je nog :
Mee op ontdekkingstochten
Dwars door de Sinaaise velden
’s Middags naar ’t Stenenmuurken
Om frietjes te eten
Boterhammen niet meer nodig
Lekkere honing
Spaghetti in het boshuisje
Genieten van de natuur
Spelen, ravotten, sjotten
Hoe lang is het niet geleden :
Punten geven op Scott en Charlene
Playbacken op Clouseau
Loop naar de maan, door het dakvenster
Vol overtuiging
Wat een tijd :
Met de fiets naar de grote school
Nieuwe vrienden, veel plezier
Babbelen, lachen, durven
Maar ook
veel voelen, nadenken,
Wikken en wegen,
steeds meer, steeds vaker
En ondanks je pijn en twijfel,
Blijven wie je was
Een vriendin uit de duizend.
Een mens om heel veel van te houden.
Zo wil ik aan jou blijven denken, lieve Els
Rust zacht. Voor altijd gerust.
Voor Els
toegevoegd door Annelies Coppieters, 2 juni 2008
Els.
beste vriendin. gelach. de schoolbel.
tomatensoep uit blik. rust in de natuur.
de boomhut. pianomuziek
witje & mikkie. genieten. neighbours.
vlaamse film. bibliotheek.
avontuur. filosofie.
luisterend oor. altijd paraat.
in en in goed . thuisvoelen.
playback. het eerste middelbaar. rusten.
wij.zullen.jou.missen.
Voor Els
toegevoegd door Annelies Coppieters, 2 juni 2008
Voor Els
. Reageren op dit bericht . Nieuw bericht toevoegen . Download bijlage (DOC)
ik zeg jou geen vaarwel, maar tot ziens lieve vriendin
toegevoegd door Prestina Buggenhout, 2 juni 2008
Lieve Els,
Zoveel woorden en gedachten zitten in mijn hoofd dat ik ze met moeite op een zinvolle manier kan ordenen.
De vorige dagen wou ik al wat neerschrijven, maar ik voelde me te leeg om er iets moois van te maken.
Vandaag na jouw 'afscheid' voel ik me als herbrond door inspiratie en mooie herinneringen, alsof jij me de energie en inhoud hebt gegeven waar ik nood aan had.
Je talenten en intelligentie hebben me steeds erg aangegrepen, ook vandaag.
Elke keer ik aan jou denk, zal ik me vooral je moed herinneren, de moed om ondanks het gevecht tegen je ziekte je vrienden steeds te blijven steunen, troosten en zo mogelijk advies geven.
Het enige wat ik ietwat betreur, maar waar ik respect en begrip voor opbreng, is dat ik je niet meer heb kunnen bezoeken in Melle. Maar desondanks heb ik wel het idee dichtbij je geweest te zijn al was het via mail of sms. Soms laat dat toe meer te zeggen dan je ooit face to face had kunnen zeggen.
Ik heb met plezier en interesse naar je geluisterd, proberen meedenken en je proberen moed geven, al kon ik begrijpen dat het geen makkelijke strijd moet geweest zijn.
Els, ik begrijp maar al te goed dat een mens grenzen heeft aan wat hij dragen kan. En jouw grens was blijkbaar bereikt, wat niet verwonderlijk is. Ik wil dat je weet, en dat heb ik je ook al eerder verteld, dat ik jouw keuze om het lijden te stoppen respecteer.
Als elke dag een strijd is en de hoop op beterschap wordt steeds door de feiten van tafel geveegd, dan zou de meest moedige en sterke mens op een bepaald moment zijn grens bereiken.
Ik ga in ieder geval de goede herinneringen die ik aan jou heb koesteren: het holebikamp, de Gentse en Lokerse feesten 2 zomers geleden, het tuinfeestje, ...en natuurlijk je steun en goede raad in moeilijke tijden.
Ik ben vereerd je van dichtbij te mogen gekend hebben, je zal altijd een speciale plaats in mijn leven blijven hebben.
Rust in vrede, lieve vriendin.
Dank je.
toegevoegd door Dietrich Muylaert, 2 juni 2008
Hoi Els,
Het was een mooie dienst voor je vandaag. Ik ben blij dat ik Jef even heb kunnen spreken en omarmen. Je hebt zo'n fijne familie.
Eindelijk voel ik me opgelucht.
Het was aangenaam om te zien hoeveel mensen je hebt beroerd.
Even was ik verward tijdens de dienst. Tja, ik had in geen jaren nog een kerkdienst bijgewoond en was helemaal niet vertrouwd met hoe kerkelijke uitvaarten in zijn werk gaan. Hoewel ik niet gelovig ben en niet zoveel boodschap heb aan woorden als god en van die dingen, troffen de woorden van je vrienden en familie me recht in het hart. Bijzonder mooi en ontroerend waren deze getuigenissen. Toch nodigden ook de bespiegelingen van de voorganger me uit tot reflectie. Ik heb aan je gedacht, heb gemijmerd. En, je hebt ons nog maar eens verwend met enkele van je vele talenten. Je pianospel en dichtkunst, waaruit een bijzonder gevoelige, liefhebbende, scherpzinnige Els ons tegemoet trad.
Weet je, ik heb de afgelopen week heel wat emoties ondergaan omtrent je heengaan. Het was een emotionele roller coaster. Een wervelwind. Een op en neer.
Enerzijds was er de schok, het intense verdriet dat dan plots doorbrak, heel eventjes ook wat boosheid. Zoals je wel eens boos kan zijn op iemand die je graag mag. Anderzijds was er ook steeds het respect voor je keuze, het vertrouwen in je dat je voor jezelf de beste keuze had gemaakt, en dus het opgelucht en blij zijn voor je omdat je lijdensweg over is.
Nu valt uitendelijk alles in zijn plooi.
Het was goed om daar met mensen, die je kende via EVA, bij jou te zijn, en elkaar te kunnen steunen als de tranen kwamen opzetten.
Het effect van je uitvaart is waarschijnlijk niet beter te vatten dan in dit beeld: naar je dienst onderweg, was het weer aan de grauwe kant, toen we de kerk uitkwamen, brak de zon door al dat grauwe heen en werden we heerlijk omarmd door het zachte, warme zonlicht, alsof jij, de kosmos, het leven, ons liefdevol kwam omarmen en liet weten dat alles goed was.
We hebben heerlijk gepraat, bijgepraat, over jouw gepraat, elkaar geknuffeld en gesteund.
B.t.w., nu weet ik dan ook wat een offergang is. :) Eén van die verwarrende dingen voor me. Het heeft dus niets met hosties te maken, da's de communie. :)
Els, als ik nu aan je denk, heb ik nog enkel een fijn gevoel, geen verdriet meer. Dat is trouwens ook wat jij ons wil nalaten, een fijn gevoel.
Dank je voor dat heerlijke gevoel.
Dikke knuffel!
nunca te olvidarè
toegevoegd door Kurt, 1 juni 2008
Els,
helaas heb ik je maar een korte periode gekend, en toch zag ik in jouw stille blik , die wens naar een intern geluk, een verlangen naar een liefdevolle en warme plaats, ik weet dat je niet weg bent, enkel ben je even weggegaan naar een wereld waar gedachten èèn worden met de kracht van die eeuwige liefde, ....
. Reageren op dit bericht . Nieuw bericht toevoegen . Download bijlage (JPG)
Voor Dani en familie
toegevoegd door Christiane Volkaerts, 1 juni 2008
Dag Dani,
Leen belde me begin deze week het droevige nieuws.
Sindsdien spookt het ook door mijn hoofd.
Dus vroeg ik in een e-mailtje jouw adres om je een kaartje te sturen.
Haar antwoord kwam vandaag, maar ze raadde me ook aan de website van Els eens te bekijken.
Ik heb zojuist alles gelezen, gezien, gehoord.
Ontroerend, mooi, warm...
Els moet een prachtdochter zijn geweest!
Mijn kaartje stuur ik nu ook maar via deze weg.
Ik had enkele dagen geleden een klein tekstje geschreven met woorden die hopelijk een beetje troosten kunnen...
Een dochter die haar eigen dood heeft gewild?
Nee, waarschijnlijk eerder een dochter die niet méér leven kon.
Verdriet zet sterke richtingsaanwijzers uit.
En ergens stond géén stopteken dat kon beletten
dat zij de weg verloor...
Wat zeg je tegen diegenen die zoekend achterblijven?
Woorden schieten te kort.
Je begrijpt én je begrijpt niet,
Je weet én je weet zó weinig,
Je hoopt én je wanhoopt wellicht nog meer...
Hier lijkt ook geen tussenweg.
Er is niets tussen zin en géén zin.
Tenzij iemand je voortrekt
en belet dat je verdwaalt.
Jij hoeft alleen je hand uit te steken.
Géén mens hoeft zijn weg alleen te gaan...
Je vroegere collega gezinswetenschapper,
Christiane
herinnering aan Els
toegevoegd door Roggeman-Van den Broeck Linda, 1 juni 2008
Lieve Els,
we zien je graag, maar dat heb je altijd wel geweten hé.
Je was zo'n gelukkig kind (een denkertje , dat wel) want : je was omringd door de goede zorgen van een toegewijde mama, je droeg zorg voor de dieren en de natuur samen met je papa, je kon zo leuk ravotten met je broer en zus.
Wij met ons gezin, koesteren de tijd die je bij ons doorbracht samen met onze Saskia, en de bezoekjes die je ons bracht in gezelschap van je lievelingsdier: je witte geitje.
We dragen dit alles voor altijd mee in ons hart !
Rust nu maar , je hebt je moedige strijd gestreden maar waar je nu bent, kan je voor altijd gelukkig zijn.
Liefs,
Linda, in naam van de familie Roggeman.