Hier herinneren we Els. Een warme uitnodiging om nog even bij Els te zijn met een geschreven bericht, een foto of een geluidsfragment.
Voor tine en haar familie...
toegevoegd door Els Heene, 30 mei 2008
Lieve Tine, ik heb je zus helaas niet gekend maar als ik de voorgaande berichten lees was ze net zoals jij warm en geliefd. Ik wil bij deze oprecht deelnemen in het verdriet omwille van dit grote verlies, en wens jullie alles wat jullie nodig hebben om dit te verwerken. Als ik iets kan doen, om het even wat, aarzel niet...
dikke zoen
Els Vervoort - Knock Out Girl With a Mission
toegevoegd door Dietrich Muylaert, 30 mei 2008
Hey Els,
Ik herinner me nog toen ik je voor het eerst zag, bij EVA.
Ik dacht, verduiveld wat een knappe - ach, wie hou ik voor de gek, ik gebruik dat woord "verduiveld" enkel wanneer ik schrijf en er bestaat géén man die zo'n innerlijke monoloog voert. Maar het vertolkt beknopt wat ik voelde.
Dus, ik dacht, verduiveld, wat een knappe. Je denkt zo van die dingen als je door testosteron wordt aangedreven. Dan kan je die gedachten soms niet tegenhouden. Althans, ik niet. Een zwakte van me.
Het zat hem in je manier van bewegen. (Ik zie je voor me, wanneer je 's middags tijdens de pauze van je werk voor de Ugent, op het EVA-kantoor komt middagmalen. Je eet een appel, terwijl je aan een zware, houten, geblokte tafel een magazine doorbladert. Je keert een pagina. Zò.)
Het zat hem in je houding, je manier van kijken, van nadenken. Je blik, open... klaar... direct... inteligent... schrander. Dat vond ik markant trouwens, je directe oogopslag, zo van "BAM".
Het zat hem ook in dingen als je kapsel en de kleren die je droeg, waar, voor mij, creativiteit en een artistieke ziel uit sprak... en dan had je nog geen woord gesproken!
Natuurlijk wordt dat alles versterkt, wanneer iemand als jij, waaraan je je bij het eerste contact vergaapt, tot je spreekt en je omzweefd wordt door woorden zonder overdadige ornamenten, maar met afgewogen betekenis, die langs je strelen. Zo, langs je ruggegraat. En dan je oren inglijden. Heldere, nuchtere woorden, ondubbelzinnig, geen gram te veel. Kennis verheft. Verheffen doe je niet met beton, keien of schroot. Verheffen doe je met lichte, zwevende dingen zoals afgewogen, betekenisvolle, heldere woorden. Woorden zoals de jouwe. En zoals al die woorden die je verzamelt, geordend en gecatalogeerd hebt voor EVA. Niet echt voor EVA, maar die jij toegankelijk en vindbaar gemaakt hebt voor ieder die wil, voor ieder die zoekt. Je tastbare en blijvende nalatenschap voor iedereen.
Ik ben geraakt door je engagement.
Die hormonale piek van in het begin ging uiteindelijk wel over, hoor, maar er bleef toch een lichte tinteling hangen. Tja, kon ik weten dat je een vriendin had? Ik ga er steeds vanuit dat leuke mensen, zoals jij, single zijn. Behalve wanneer ik me down voel. Dan hebben ze allemaal een partner en zit ik in een hoekje wat zielig te grienen. :) Maar om dat alles gaat het me niet. Het gaat erom dat je me geraakt hebt met je prachtige persoonlijkheid.
onwerkelijk
toegevoegd door Martine, 30 mei 2008
hey meid...
het is zo onbevattelijk voor mij dat jij er niet meer bent...
ik voel mij heel erg bevoorrecht dat ik je ken...
ik keek er zo naar uit om na mijn examens meer tijd met je door de brengen...
hoepa heeft hier een fijne thuis gevonden (je moet veel zachte warme groeten hebben)
en de vogeltjes bouwen hier hun nestje
en jij woont voor altijd, in de oneindigheid, in mijn hart
liefs
Martine
Stilstaan
toegevoegd door Femke Vindevogel, 30 mei 2008
Dit bedoelt men dus met stilstaan. De tijd staat stil. Geuren ebben weg. Geluiden nemen af. Beelden gaan in slow motion. Ik sta stil bij jou. Bij je nuchter intellect, je empathie, je lieve glimlach en ogen wanneer je luistert. Je guitige lach. Je droge humor. Bij het appelsap uit je vader zijn tuin, die je onlangs zo trots voor me inschonk. Ik hield zoveel van je, Els. Al heb ik dat niet altijd met zoveel woorden gezegd. Er waren veel dingen waarin we elkaar vonden. Poëzie, muziek, kunst, boeken,... zoveel dingen verenigd die men zelden in één persoon vind. Ik heb het niet altijd gezegd, maar ik hoop dat je het voelde.
Het leven is hard, jou kennen maakte het zachter voor me. Ik voelde me begrepen door je. Ik mis je. Ontzettend veel. Ik sta stil bij je. Ik zie je graag.
testament
toegevoegd door annie vanhoutte, 29 mei 2008
dag Els, ik kende je niet zo goed, zag je niet zoveel, hield van je via Fredie en Jef maar niettemin heb je me geraakt en ontroerd.
Acht jaar geleden stierf een vriend die me het geschenk gaf hem tot het einde nabij te mogen zijn. Hij was een man van liefde en van geest en van geloof, hij was vooral een mens.
Zonder woorden, daarvoor had hij geen kracht meer , heeft hij mij zijn testament van zorg en liefde toevertrouwd .
De pijn en het gemis is kracht en tederheid geworden en teken van zijn leven dat ik mag vervolledigen in de tijd.
Lieve Els ik denk dat jij , met jouw strijd op leven en dood, voor wie jou heeft gekend een testament kan zijn ten leven.
"Ten Paradijze"
Goede reis
toegevoegd door Anne-Lise Van der Meulen, 29 mei 2008
We zullen je missen...
Dankjewel
toegevoegd door An Rosiers, 29 mei 2008
Lieve Els,
dankjewel voor de mooie stenen die je voor EVA hebt gelegd.
we bouwen verder,
an en frederik
Hoop en geloof
toegevoegd door Anne-Marie en Gert, 29 mei 2008
Lieve Els,
Weet je nog die keer dat we met ons gezinnetje en "Tante Mia" bij jou thuis op bezoek waren? Ook dan speelde je piano ... voor onze Mattheas.
Zelf heb ik in de tussentijd ook enorm veel dieptes gekend. Nu ik er, eigenlijk pas sinds een maand, echt uit ben, hoor ik dit, van jou, van wat moeilijk uit te spreken is, van een radicale beslissing... Nu wil ik leven. Stilaan echt beginnen leven. Nu begin ik er meer en meer in te geloven. Maar dat was te moeilijk voor jou hé. Ik hoop en geloof dat je nu rust kent. Vaarwel...
Dag Els
toegevoegd door Sven Sterken, 29 mei 2008
dag Els, ik ben totaal verrast door het bericht van je verdwijnen. Ik kende je helemaal niet zo goed, maar toch ben ik je op verschillende momenten en plaatsen tegengekomen: als medestudente van mijn zus Evelien aan het conservatorium, als zus van Jef, in de architectuurbibliotheek van de UGent. Ik zal die herinneringen nu zorgvuldig opbergen om ze te bewaren.
Sterkte aan je familie en vrienden.
lang geleden maar toch niet vergeten!
toegevoegd door Christine Hannes, 29 mei 2008
Hey Els, Jef en familie,
Lang geleden reeds, die tijd bij GAIA.
Samen actie voeren voor een gemeenschappelijk doel, gedeelde idealen.
Mekaar door het dagelijkse leven uit het oog verloren.
Je af en toe gezien in je habitat bij EVA.
Altijd weer dat hartelijke contact, met diep wederzijds respect.
Want wij zijn bondgenoten in onze idealen!
Ik kende je niet goed en zag je niet veel meer de laatste jaren.
Toch heeft je dood me heel hard aangegrepen!
Veel sterkte en steun voor je familie. Je hebt iets betekend, voor meer mensen dan je denkt. Je zal dan ook niet snel vergeten worden!